Οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες, είναι κι αυτοί θύματα των ίδιων εχθρών που έχει κι ο λαός μας: Του ιμπεριαλισμού κι ενός συστήματος σε αγιάτρευτη κρίση!

Οι εικόνες με τα κύματα των προσφύγων - αυτή τη φορά κυρίως απ΄ τη Συρία - να εισρέουν καθημερινά κατά χιλιάδες στα ελληνικά νησιά, προς αναζήτηση καλύτερης τύχης στη λεγόμενη πολιτισμένη Δύση, δεν θα μπορούσαν ν’ αποδώσουν καλύτερα τις συνέπειες της εγκληματικής πολιτικής του ιμπεριαλισμού απέναντι στους λαούς. Συνέπειες που έχουν ξαναζήσει οι λαοί -μαζί και ο δικός μας- στο κοντινό και στο μακρινό παρελθόν.

Μέχρι χθες, οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες προέρχονταν κυρίως από χώρες όπου βασίλευαν η εξαθλίωση, η ερημοποίηση, οι πόλεμοι κι οι βομβαρδισμοί, οι εθνικιστικές έριδες, και οι φασιστικές δικτατορίες. Δεινά, που προκάλεσαν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, κυρίως των ΗΠΑ και της Ε.Ε. Σήμερα, που στο «μάτι του κυκλώνα» των ανταγωνισμών τους, βρίσκεται ξανά η Μέση Ανατολή και η Συρία, νέα κύματα ξεριζωμένων λαών γεννιούνται καθημερινά.

Πενήντα χρόνια από την έκδοση του περιοδικού «Αναγέννηση»

Δευτέρα 20 Οκτώβρη, 7 μ.μ. Θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ Κεντρική εκδήλωση των εφημερίδων «ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» και «ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ»

Συμπληρώνονται τον Οκτώβρη του 2014 πενήντα χρόνια από την έκδοση του περιοδικού «Αναγέννηση». Η έκδοση της «Αναγέννησης» προήλθε από την πάλη των πρωτοπόρων κομμουνιστών που όλα τα προηγούμενα χρόνια αντιπάλευαν τη ρεβιζιονιστική στροφή που σηματοδοτήθηκε για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα από το 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956. Η έκδοσή της γεννήθηκε από την ανάγκη συνέχισης και ανάπτυξης της πάλης των κομμουνιστών ενάντια στη δεξιά και ρεβιζιονιστική στροφή που βίαια και πραξικοπηματικά επιβλήθηκε τα χρόνια αυτά και στο ΚΚΕ στη βάση των γενικότερων εξελίξεων. Ταυτόχρονα, η έκδοση της Αναγέννησης σηματοδότησε τη γέννηση του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος στην Ελλάδα, το οποίο στα χρόνια που ακολούθησαν πάλεψε για την υπεράσπιση και την ανασυγκρότηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Η πάλη αυτή αποτέλεσε κομμάτι της διεθνούς πάλης του μ-λ κινήματος που, ξεκινώντας από την αντιπαράθεση στη Χρουστσωφική στροφή με επικεφαλής το ΚΚΚ και το ΚΕΑ, έφτασε στην Κίνα και -με την ηγεσία του Μάο Τσετούνγκ- ως τη ΜΠΠΕ που αποτελεί πηγή και πεδίο απαντήσεων για την καπιταλιστική παλινόρθωση και την υπόθεση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Ανακοίνωση του ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ)

Έφυγε από κοντά μας ο σύντροφος Ηλίας Καμαρέτσος, ένας αφοσιωμένος κομμουνιστής και αγωνιστής του λαϊκού κινήματος

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 4/1/2014 ΣΤΙΣ 2μ.μ.
ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ: ΑΘΗΝΑ (ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΗ ΠΑΤΗΣΙΩΝ) ΣΤΙΣ 8 π.μ. ΚΑΙ ΑΠΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ) ΣΤΙΣ 9 π.μ.
Με βαθιά συγκίνηση και θλίψη το ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ), ανακοινώνει τον θάνατο του σ. Ηλία Καμαρέτσου, μέλους του Πολιτικού Γραφείου του Καθοδηγητικού Οργάνου του ΚΚΕ(μ-λ). Ο σ. Ηλίας Καμαρέτσος άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ στην Θεσσαλονίκη, το βράδυ της Πέμπτης 2 του Γενάρη 2014, ύστερα από σύντομη και παλικαρίσια μάχη με τον καρκίνο. Όπως και στην πολιτική δράση έτσι και στην αρρώστια ο Ηλίας Καμαρέτσος προτίμησε την ευθεία αναμέτρηση μαζί της και πάλεψε κόντρα στις δυσκολίες και στις πιθανότητες, μέχρι τέλους.

Διαδήλωση για την Κύπρο

Παρασκευή 22 του Μάρτη 2013, στις 6 μ.μ.

Σε συγκέντρωση στα Προπύλαια και διαδήλωση σε Βουλή - γραφεία ΕΕ καλούν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΕΕΚ, το Μ.Α.Α., η ΟΚΔΕ και το ΚΚΕ(μ-λ).

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ – ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ*

Η πρωτοφανής απόφαση του Eurogroup για τη λεηλασία των καταθέσεων του κυπριακού λαού αναδεικνύει το πόσο αδίστακτοι είναι η ΕΕ και το ΔΝΤ. Για να διασφαλίσουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου που εκπροσωπούν δεν διστάζουν να ισοπεδώσουν μέσα σε μια νύχτα τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζόμενων. 

ΠΑΛΛΑΪΚΟ «ΟΧΙ» ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΕΡΚΕΛ!

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΦΑΓΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΚΑΙ ΛΑΩΝ ΠΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ! 

Ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ)

Την πιο άμεση παρέμβαση του γερμανικού ιμπεριαλισμού σε βάρος του λαού μας και την αποφασιστική προώθηση των δικών του επιδιώξεων στη χώρα, επιδιώκει και εκφράζει η επίσκεψη Μέρκελ στην Αθήνα, λίγο πριν την κορύφωση της επίθεσης με το νέο πακέτο βάρβαρων μέτρων, αλλά και καθώς εντείνονται οι αμερικανονατοϊκές προετοιμασίες για μια πολεμική επέμβαση στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή.

Κοινή ανακοίνωση των Μ-Λ ΚΚΕ και ΚΚΕ(μ-λ)

Η βάρβαρη και παρατεταμένη επίθεση του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας διαμορφώνει μια κρίσιμη κατάσταση για το λαό και τη χώρα. Καταδικάζει το λαό σε αργό θάνατο, βαθαίνει την ιμπεριαλιστική υποδούλωση και θέτει τη χώρα κάτω από ασφυκτικό, νεοαποικιακό έλεγχο.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!

ΘΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΤΟΥΜΕ!
ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ!

Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ υπερψήφισε την κοινωνική βαρβαρότητα, την εξόντωση του λαού και το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας. Δίπλα της, για πάσα χρήση, τα δεκανίκια του Καρατζαφέρη και της Μπακογιάννη, αλλά και η εφεδρεία της ΝΔ που συμφώνησε με τις διαδικασίες-εξπρές και την ψήφιση άρθρων του εφαρμοστικού νόμου.

ΚΚΕ (μ-λ): ΑΠΟΧΗ, ΛΕΥΚΟ ή ΑΚΥΡΟ

Η θέση του για τις επερχόμενες τοπικές και περιφερειακές εκλογές.

Να στρέψουμε την πλάτη στον «Καλλικράτη»
Η Αθήνα οχυρώθηκε από τα προστατευτικά τείχη που εμπνεύστηκε και σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Καλλικράτης, ο δημιουργός των μεγάλων έργων του δεύτερου μισού του 5ου π.Χ. αιώνα, ιστορική περίοδο των πόλεων κρατών, αλλά είμαστε στην εποχή που τα κράτη στην πλειονότητά τους (η κεντρική εξουσία) επιθυμούν να ελέγχουν και να διοικούν τις νέες πόλεις πιο αποτελεσματικά και να έχουν κυρίως επιτελικά καθήκοντα.

Ζούμε μια εποχή βαθιάς και πολύπλευρης κρίσης, κρίσης σε όλα τα πεδία. Αυτό σημαίνει ότι έρχονται ξεσπάσματα απρόβλεπτης έντασης και διάρκειας. Σε τέτοιες συνθήκες, λοιπόν, είναι επόμενο για το κράτος και την κεντρική εξουσία να πάρουν τα μέτρα τους. Μέτρα που να βοηθούν τη γενικευμένη επίθεση του συστήματος και να λειτουργούν ανασταλτικά προς τις πιέσεις και τις επιθέσεις που θα δεχθούν από τον εξοργισμένο λαό.
Ψηφίστηκε τελικά ο νόμος 3852/10 και «τέθηκε η Μεγάλη Σφραγίδα του κράτους» στις 4 Ιουνίου του 2010. Νόμος για τη «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης – πρόγραμμα Καλλικράτης» - έτσι ονομάστηκε ο νέος «Καποδίστριας». Με το νόμο αυτό συστήνονται και συγκροτούνται κατά 1/3 λιγότεροι δήμοι απ’ αυτούς που είχαν απομείνει μετά τον «Καποδίστρια», ενώ καταργούνται οι νομαρχίες και ορίζονται οι 13 περιφέρειες που υπήρχαν ως Τοπική Αυτοδιοίκηση δεύτερου βαθμού, με αιρετά περιφερειακά συμβούλια. Σ’ όλους τους παλιούς νομούς θα υπάρχει εκλεγμένος αντιπεριφερειάρχης που μαζί με τον περιφερειάρχη θ’ αποτελούν το ανώτερο όργανο της περιφέρειας και οι αρμοδιότητές τους θα είναι αυτές μιας «μικρής βουλής». Οι συνενωμένοι δήμοι θα ονομάζονται δημοτικές κοινότητες με αντίστοιχα ολιγάριθμα τοπικά συμβούλια και αντίστοιχες ολιγάριθμες αρμοδιότητες.
Το μακρύ χέρι όμως της κεντρικής εξουσίας δεν θα λείψει από αυτά τα γρανάζια και τα γραναζάκια της Τ.Α., γιατί θα υπάρχει ο περιφερειακός διοικητής, και η χώρα μας θα έχει επτά διοικητές που θα ελέγχουν ως προϊστάμενη αρχή και τους δύο βαθμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Υπάρχουν βέβαια και πολλά άλλα όργανα και αρμοδιότητες που μεταφέρονται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για ν’ απαλλαγεί η κεντρική διοίκηση από αυτά τα βαρίδια και να τα φορτώσει στους δήμους. Για παράδειγμα, δεν θα είναι μόνον η φύλαξη και η φροντίδα των σχολείων, αλλά οι περιφέρειες θα λειτουργούν ως εργοδότες και για τους δασκάλους και καθηγητές. Θα οφείλουν να παρέχουν πρωτοβάθμια περίθαλψη στους δημότες, θα επωμιστούν όλα τα έργα υποδομής και τη φροντίδα-αναβάθμιση του περιβάλλοντος. Ολα αυτά και άλλα πολλά, τα οποία απαιτούν σοβαρούς πόρους και μεγάλες δαπάνες, θα γίνουν με χρήματα που δεν θα φθάνουν από την κεντρική εξουσία, παρ’ ότι ο νόμος το προβλέπει, και θα υποχρεώνεται η Τοπική Αυτοδιοίκηση να επιβάλλει φόρους και τέλη που δεν θ’ αντέχουν οι πολίτες, οι οποίοι δεν θ’ αρκούνται πλέον μόνο στα… παράπονά τους στο δήμαρχο, αλλά θα ακολουθούν κι άλλα.
Αναμένονται κοινωνικοί αγώνες και ξεσηκωμοί όχι μόνο κατά της κεντρικής εξουσίας, αλλά και σε δημοτικά κλιμάκια. Ηδη, ενόψει των ευρωεκλογών της 7ης Νοέμβρη, δεν είναι λίγα τα μηνύματα που έρχονται από πολύ κόσμο και για πολλούς αποδέκτες. Οταν ο κάθε δήμος θα υποχρεωθεί και σε απολύσεις εργαζομένων του, τότε η αγανάχτηση των κατοίκων μπορεί να κορυφωθεί, γιατί οι λόγοι εναντίωσης στα καινούργια αρχιτεκτονήματα θα πολλαπλασιαστούν. Βέβαια, οι νέες διοικήσεις που θα προκύψουν θα θητεύσουν μόνον τριάμισι χρόνια, μιας και οι εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης θα συμπίπτουν με τις ευρωεκλογές. Κι επειδή οι ευρωεκλογές θα γίνουν σε τριάμισι χρόνια, έτσι και η πρώτη θητεία των αιρετών της Τ.Α. θα έχει αυτόν το χρόνο. Κανονικά η θητεία των αιρετών της Τ.Α. ορίζεται στα πέντε χρόνια από το νέο νόμο, όπως και των ευρωβουλευτών.
Οι μεγάλοι και ισχυροί δήμοι του Καλλικράτη θα φέρουν την αποξένωση του πολίτη από το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ενώ εισάγουν την ιδιωτικοποίηση και την ιδιωτική πρωτοβουλία σ’ αυτές τις μεγάλες ανώνυμες εταιρίες στις οποίες θα μετατραπούν όχι μόνον οι δημοτικές επιχειρήσεις αλλά και οι ίδιοι οι δήμοι.
Ο νέος χάρτης της Τ.Α. επιβάλλεται μέσα σε συνθήκες επίθεσης του συστήματος και δηλώνει ταυτόχρονα και τη βαθιά κρίση που το παραδέρνει. Στη χώρα μας η αποκέντρωση και η περιφερειακή ανάπτυξη ξεκίνησε πράγματι από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους και με τον πρώτο κυβερνήτη Καποδίστρια μπροστά. Ομως, ποτέ μέχρι τα σήμερα δεν κατάφερε το σύστημα ν’ αναπτύξει την ύπαιθρο, τις πόλεις και γενικότερα τη χώρα. Είναι γιατί η εξάρτηση του τόπου μας δεν έπαψε ποτέ από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους και συνεπώς σήμερα, που με το Δ.Ν.Τ. και την Ε.Ε. η υποτέλεια της άρχουσας τάξης γίνεται μεγαλύτερη και αντίστοιχα μεγαλύτερη και η προσπάθεια να περάσει στο λαό η ιδέα ότι ο ραγιαδισμός είναι μια αρετή του έθνους, σήμερα λοιπόν μπορούμε να φαντασθούμε πόσο κωμικοτραγική γίνεται η ιδέα της αποκεντρωμένης διοίκησης και της περιφερειακής ανάπτυξης.
Ερήμωσε και θα ερημώσει ακόμα περισσότερο η ελληνική ύπαιθρος, και η απάντηση της άρχουσας τάξης σ’ αυτό ήταν ο «Καποδίστριας». Σε ερήμωση οδηγείται και η όποια βιομηχανική-βιοτεχνική-μεταποιητική παραγωγή, και η απάντηση που δίνεται, πάλι από την άρχουσα τάξη, είναι ο «Καλλικράτης». Οψώμεθα, όμως, εις Φιλίππους!
Τα κόμματα μπροστά στις εκλογές του «Καλλικράτη»
Ο «Καλλικράτης» είναι το ρούχο που κόπηκε και ράφτηκε όχι μόνο για να εξυπηρετήσει την άρχουσα τάξη και τα αφεντικά της. Κόπηκε και ράφτηκε για να εξυπηρετήσει και τα κόμματα της αστικής τάξης και τους μηχανισμούς τους. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αντιπαρατέθηκαν στη συζήτηση για την ψήφιση του νόμου και έδωσαν με επιτυχία την παράσταση που οι συνθήκες και οι περιστάσεις επιβάλλουν. Η διαφορά τους δεν ήταν σ’ αυτά που ο «Καλλικράτης» προβλέπει, αλλά στο λεγόμενο «χωροταξικό», δηλαδή ποιοι δήμοι θα συνενωθούν με ποιους και ποιες εκλογικές σκοπιμότητες θα εξυπηρετήσουν. Σ’ αυτήν την εξυπηρέτηση το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση θέλησε να φάει όλη την πίτα μόνο του, κι εκεί αντέδρασε η Ν.Δ. Ομως, ύστερα από παζάρια, προέκυψε το γνωστό των δύο κομμάτων: η ΝΔ να καταγγέλλει τον «Καλλικράτη» και μετά, ως κυβέρνηση, να τον συνεχίσει με μεγαλύτερη επίθεση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ετσι, επιτέλους να προκύψει μια Τοπική Αυτοδιοίκηση που να μην είναι ούτε Τοπική ούτε Αυτοδιοίκηση. Κι αυτό θα γεννηθεί ως νέα πόλη σ’ όλη την επικράτεια, σύμφωνα με τα σχέδιά τους.
Και σε ζητήματα εκλογικής διαδικασίας, όπως και σε άλλα, προέκυψαν διαφωνίες. Το αν ο πλειοψηφών συνδυασμός θα εκλέγεται με το 42% ή με το 50%+1, κι αυτό ήταν θέμα αντιπαράθεσης και ψηφίστηκε τελικά το δεύτερο. Ετσι, το πιο πιθανό είναι να έχουμε επαναληπτικές εκλογές στους περισσότερους δήμους της χώρας μας.
Σ’ ό,τι αφορά τους υποψήφιους δημάρχους και περιφερειάρχες, έχουμε τις γνωστές ζυμώσεις των δύο μεγάλων κομμάτων - κόμματα που εμφανίζονται ως οι μοναδικοί μνηστήρες των αιρετών περιφερειαρχών και των περισσότερων δήμων, για να μην πούμε και όλων των δήμων.
Θα μπορούσαν να σημειωθούν κι εκπλήξεις, με δεδομένη την αγανάχτηση και την οργή των δημοτών κατά των δύο μεγάλων κομμάτων. Ομως, για να συμβεί κάτι τέτοιο θα έπρεπε η Αριστερά να κινηθεί πραγματικά με τη λογική της δημιουργίας κινήματος και όχι της κομματικής προβολής. Το πραγματικό αριστερό–κομμουνιστικό κόμμα υποτάσσεται στην υπόθεση του λαϊκού κινήματος και δεν επιδιώκει την υποταγή του λαϊκού κινήματος στην κομματική υπόθεση.
Ετσι, το ΚΚΕ, στο πλαίσιο της «αντίθεσής» του κατά του συστήματος, έκανε και τη δική του «επίθεση ενότητας» προς τις λαϊκές δυνάμεις. Οποιος πιστός επιθυμεί ας προσέλθει στις γραμμές μου κι εγώ θα του επιτρέψω να με… χειροκροτήσει. Κι επειδή ανυπομονεί γι’ αυτήν τη… συμμαχία, ανακοινώνει πρωτίστως υποψηφίους του για περιφερειάρχες και ακολουθούν οι υποψήφιοι δήμαρχοι. Το ΚΚΕ προχωρεί ακάθεκτο στη γραμμή που έχει χαράξει εδώ και πολύ καιρό και σαγηνεύεται με την ιδέα ότι σ’ αυτές τις συνθήκες είναι δυνατόν ν’ ανέβει το ποσοστό του. Ανεβάζοντας το ποσοστό του, έχει την πρώτη κατανομή εδρών και την κατάκτηση κάποιων εδρών στα συμβούλια, πράγμα που ευελπιστεί να το κρατήσει μέσα στο αστικό παιχνίδι.
Εξάλλου στη Δυτική Ευρώπη και ιδιαίτερα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε πολλές πόλεις οι περιφέρειες, ως μικρές βουλές, ανέπτυξαν μια οικονομική δραστηριότητα με αποτελέσματα σπουδαίου επιχειρηματικού κέρδους – γιατί να μη συμβεί αυτό και στην «Ψωροκώσταινα», μιας και δεν μας λείπει καμιά αρετή… κέρδους.
Αντί το ΚΚΕ να βγει από τη μικροκομματική του λογική και αντίληψη και να «εκμεταλλευτεί» την υπόθεση «Καλλικράτη» για λογαριασμό του κινήματος, έκανε το αντίθετο. Κάτι τέτοιο πέτυχε η ΕΔΑ το 1958, όταν κατάφερε να μετατρέψει ένα νόμο που εξοστράκιζε την Αριστερά από την πολιτική σκηνή σε μπούμερανγκ για τους τότε «αρχιτέκτονες» του συστήματος, που εμπνεύσθηκαν και εφάρμοσαν ένα νόμο αποκλεισμού. Κι ενώ το ίδιο κάνει και σήμερα η άρχουσα τάξη, το ΚΚΕ, όπως κι όλη η Αριστερά, αδυνατεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να προχωρήσει στη χάραξη ενός νέου δρόμου ανάτασης και προοπτικής του λαϊκού κινήματος.
Τι να πει κανείς για το Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ με βάση τις τελευταίες εξελίξεις, την αποχώρηση του Κουβέλη καθώς και ό,τι προηγήθηκε και ακολούθησε. Η απογοήτευση που δημιουργείται σε μέλη και οπαδούς του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ και με τη γραμμή πλεύσης που χαράσσει δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για σκέψεις ελπίδας και έκφρασης των μαχητικών διαθέσεων του λαού.
Η κατάσταση δεν είναι καλύτερη και στον εξωκοινοβουλευτικό αριστερό χώρο – οι «απόλυτες αλήθειες» που κυκλοφορούν είναι περισσότερες από τις οργανώσεις του χώρου. Αυτό ασφαλώς δεν είναι καθόλου καλό στοιχείο για την όποια εκκίνηση της οποιασδήποτε διαδικασίας εξόδου από το βάλτωμα. «Βάλτοι» υπήρχαν πάντα, όπως υπήρξαν κι έξοδοι από αυτούς. Σήμερα όμως κάτι τέτοιο δεν διαγράφεται στον ορίζοντα, και έγκειται στη δημιουργικότητα και την πρωτοβουλία αγωνιστών, ενταγμένων και μη, που έχουν το σθένος και το κουράγιο να οργανώσουν στους χώρους που ζουν και δουλεύουν εστίες αντίστασης και πάλης.
Στο επόμενο διάστημα θα δοθούν όχι λίγες ευκαιρίες για μεγάλους αγώνες και ξεσπάσματα. Γιατί τα προβλήματα του λαού είναι ήδη μεγάλα και σοβαρά και προμηνύεται περαιτέρω χειροτέρευση σε όλα τα πεδία. Η κοινή δράση δεν θα είναι μια απλή πολιτική πρόταση, αλλά μια αδήριτη καθημερινή ανάγκη για το προχώρημα του οποιουδήποτε αγώνα.
Εμείς ως ΚΚΕ (μ-λ) αυτούς τους αγώνες προσδοκούμε και σ’ αυτούς θα προσπαθήσουμε να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Με τα δεδομένα της σημερινής κατάστασης πραγμάτων και με τις ελάχιστες ή ανύπαρκτες σοβαρές προϋποθέσεις παρουσίας στην εκλογική αναμέτρηση της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κρίνουμε ότι η ΑΠΟΧΗ, το ΛΕΥΚΟ ή το ΑΚΥΡΟ είναι μια πολιτική ψήφος που έχει νόημα και θαρρούμε πως έχει και απήχηση. Δεν κρίνουμε ότι είναι η συμμετοχή στις εκλογές είναι το «μάννα εξ ουρανού» κι οπότε οι εκλογές, οι όποιες εκλογές, θα πρέπει ν’ αποτελούν το προνομιακό πεδίο έκφρασης και κινητοποίησης των λαϊκών δυνάμεων. Οι πραγματικές λαϊκές ανάγκες γεννούν τους πραγματικούς λαϊκούς αγώνες και σ’ αυτούς και μόνο σ’ αυτούς έχουμε εμπιστοσύνη.
Η επόμενη μέρα του «Καλλικράτη» θα είναι η έναρξη μιας νέας εποχής για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Θα είναι το κάλεσμα προς όλους αυτούς που θέλουν ν’ ακούσουν για την αναγκαιότητα του σήμερα, για τις σημερινές «των Ελλήνων τις κοινότητες» που δεν θα καλύπτονται από τις «δημοτικές κοινότητες» του νέου νόμου περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Θα είναι το κάλεσμα προς όλους αυτούς που επιθυμούν να έχουν ΑΥΤΟ-διοίκηση στον τόπο τους.

Για την ανατροπή του προγράμματος σταθερότητας

ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ)

Η επίθεση στον εργαζόμενο λαό εξελίσσεται ταχύτατα.
Καθημερινά ανακοινώνονται νέα και σκληρότερα μέτρα που κάνουν τις εργασιακές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες για τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου εφιαλτικές.
Τα μέτρα που έχουν εξαγγελθεί και αυτά που ακολουθούν δεν είναι αποσπασματικά αλλά αφορούν στον πυρήνα της σχέσης κεφαλαίου και εργασίας και όχι σε ορισμένες πλευρές της. Δίνουν τη δυνατότητα στο κεφάλαιο, ξένο και ντόπιο, να χρησιμοποιεί την εργατική δύναμη και τη ζωή του εργαζόμενου όπως απαιτούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης.
Αυτό ακριβώς έχουν αποφασίσει και προωθούν οι ιμπεριαλιστές της Ευρώπης και των ΗΠΑ μέσω των οργανισμών και μηχανισμών που ελέγχουν και χρησιμοποιούν, την ΕΕ και το ΔΝΤ.
Σε αυτές τις εφιαλτικές ανατροπές σε βάρος των εργαζόμενων, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ο αρχηγός του ευθυγραμμίζονται ολοκληρωτικά και με τον πιο ξεδιάντροπο και δουλικό τρόπο. Αυτόν τον εφιάλτη υποστηρίζουν με ιδιαίτερη θέρμη τόσο η ΝΔ όσο και το ΛΑΟΣ καθώς και όλος ο αστικός πολιτικός κόσμος.

Το αστικό πολιτικό προσωπικό σκύβει όλο και περισσότερο το κεφάλι και εκλιπαρεί καθημερινά και σε όλους τους τόνους τα μεγάλα του αφεντικά. Και αυτά, με τη σειρά τους, αποθρασύνονται όλο και περισσότερο, απαιτώντας νέα πιο σκληρά μέτρα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο και σε αυτές τις συνθήκες κλιμακώνεται η πιο άγρια και βάναυση επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και σε όλους τους εργαζόμενους.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε και ψήφισε βάρβαρα αντεργατικά μέτρα που θα επιφέρουν δυσβάσταχτο πλήγμα στο εργατικό και λαϊκό εισόδημα.
Μειώνει τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, το επίδομα αδείας και τα επιδόματα σε Δημόσιο, ΔΕΚΟ και ΝΠΙΔ. Και παράλληλα, στρώνει το δρόμο για αντίστοιχες απαιτήσεις του κεφαλαίου στον ιδιωτικό τομέα. Παγώνει μισθούς και συντάξεις. Αυξάνει το ΦΠΑ και τους φόρους σε καύσιμα, ποτά και τσιγάρα.
Ακολουθεί “νέο” πακέτο μέτρων με αιχμή τις εργασιακές σχέσεις και το Ασφαλιστικό. Επί τάπητος έχουν τεθεί η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η απελευθέρωση των απολύσεων, η γενίκευση των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, η ανασφάλιστη εργασία, το ξεθεμελίωμα της Κοινωνικής Ασφάλισης, η μεγαλύτερη όξυνση των ταξικών φραγμών σε Παιδεία και Υγεία.
Είμαστε μπροστά σε βαθιές ανατροπές, που θα σαρώσουν τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα και τις εναπομείνασες κατακτήσεις της εργατικής τάξης και του λαού.
Στην πρωτόγνωρη επίθεση απαιτείται πρωτόγνωρη αντίσταση!
Οι εργαζόμενοι, οι λαϊκές μάζες θα αντιδράσουν, ήδη αντιδρούν. Το γενικό κλίμα και η ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης αφήνουν ελάχιστα περιθώρια για εφησυχασμούς και αυταπάτες.
Τα μέτρα που παίρνονται είναι πολύ σκληρά για να περάσουν χωρίς αντιδράσεις και αντιστάσεις.
Αυτό όμως, από μόνο του δεν φτάνει. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να περάσει η γενική αίσθηση της αναποτελεσματικότητας, του ανίκητου της κυβέρνησης και να οδηγηθούμε σε διάφορα ξεφουσκώματα. Φροντίζουν ήδη γιαυτό αρκετοί από την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση και τις ηγεσίες του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος.
Μια γενική ανατροπή μπορεί να φαίνεται και να είναι, πράγματι δύσκολη, αλλά ορισμένες νίκες, καθυστερήσεις, μπλοκαρίσματα, και ορισμένα πιο ενεργητικά βήματα στο πεδίο των μαζικών λαϊκών και εργατικών αγώνων είναι αναγκαία για το επόμενο διάστημα, αν συνυπολογίσουμε ότι η επίθεση του συστήματος θα είναι διαρκής και επίμονη.
Μπαίνουμε σε μια φάση δύσκολη, περίπλοκη αλλά και συνάμα ελπιδοφόρα, με την προϋπόθεση φυσικά ότι θα γίνουν ορισμένα στέρεα και αποφασιστικά βήματα στο μέτωπο της πάλης, της αντίστασης και της συγκέντρωσης νέων δυνάμεων.
Η πολιτική στόχευση του κινήματος.
Η ολομέτωπη επίθεση στο λαό δείχνει πεντακάθαρα ότι δεν υπάρχει μέλλον για την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους, τη νεολαία στα πλαίσια της ΟΝΕ, της ΕΕ. Το όνειρο της ευρωπαϊκής ιδέας γίνεται ο εφιάλτης των μέτρων του προγράμματος σταθερότητας.
Γίνεται σαφές ότι η κινηματική στόχευση δεν μπορεί σε αυτή τη φάση να είναι άλλη από τη λαϊκή εργατική αντίσταση για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ των μέτρων “παλιών και νέων” του λεγόμενου προγράμματος σταθερότητας που είναι η πολιτική της κυβέρνησης, της αστικής τάξης και της ΕΕ.
Σε όλη τη χώρα σήμερα ένα σύνθημα πρέπει να κυριαρχήσει:
ΠΑΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΜΕΤΡΑ
Η ανατροπή του προγράμματος Σταθερότητας είναι προϋπόθεση για την επιβίωση του εργαζόμενου λαού. Θα ΄ναι εξαιρετικά σπουδαία και ελπιδοφόρα για το μέλλον της ταξικής αντιπαράθεσης η επιτυχία αυτής της πάλης, δηλαδή, η αποτυχία των σκοπών και των μέτρων της επίθεσης του συστήματος. Μόνο έτσι θα φτάσει πιο γρήγορα και πιο πραγματικά η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι σε ένα επίπεδο να διατυπώνουν πιο τολμηρά ζητήματα στις διεκδικήσεις.
Κάθε άλλη προσέγγιση σε αυτήν την φάση στην καλύτερη περίπτωση υπονομεύει τον αγώνα.
Η παραπάνω πολιτική στόχευση οφείλει να γίνει η κεντρική πολιτική κατεύθυνση κάθε αριστερής οργάνωσης και αγωνιστή που θέλουν να συνδέσουν τη μοίρα τους με αυτή του λαού μας.
Αυτόν το στόχο μπορεί και πρέπει να υπηρετήσει η κοινή δράση των αριστερών οργανώσεων.
Αυτό είναι το απόλυτο προαπαιτούμενο της πολιτικής συνεννόησης και της κοινής μας δράσης.
Να λάβουμε σοβαρά υπόψιν ότι τα νέα πακέτα μέτρων που θα αφορούν και στον ιδιωτικό τομέα θα διευρύνει το μέτωπο αντιπαράθεσης του λαού με την πολιτική της κυβέρνησης, της αστικής τάξης και της ΕΕ. Αποτελεί καθήκον των δυνάμεων της Αριστεράς να οργανώσουν την απαραίτητη συνέχεια και κλιμάκωσή της.
Είναι καθήκον μας να σπάσουμε την ιδιότυπη απομόνωση, την περιχαράκωση με προώθηση λχ “προωθημένων” πλαισίων, την αυταρέσκεια και τις κάθε τύπου αγκυλώσεις και να κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας ώστε να ενταχθούν στον αγώνα περισσότεροι εργαζόμενοι.
Η κατάσταση είναι κρίσιμη και απαιτεί τολμηρές αποφάσεις.
Α. Να δώσουμε τη μάχη στα σωματεία.
Στα σωματεία όπου υπάρχει η δυνατότητα, να στηρίξουμε κοινά πλαίσια αγώνα και να παλέψουμε να παρθούν αποφάσεις κλιμάκωσης του αγώνα με απεργιακές κινητοποιήσεις.
Πρέπει η κοινή μας δράση να μετρηθεί με την περίοδο που χαρακτηρίζεται από την αδυναμία του συνδικαλιστικού κινήματος να οργανώσει τις μάζες και την πάλη τους. Με την παράλυση και αποστράτευση που έχουν επιβάλλει οι αστικοποιημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.
Πρέπει η κοινή μας δράση να επιδιώκει να προκαλεί διαδικασίες γενικών συνελεύσεων. Να διοργανώνει μαζώξεις και συζητήσεις εργαζομένων. Να στήνει επιτροπές αγώνα σε όποια σωματεία δεν υπάρχει ο απαραίτητος συσχετισμός. Να επιδιωχθεί ευρύτερος συντονισμός και πρωτοβουλίες συνδικαλιστών και εργαζομένων μεταξύ διάφορων κλάδων.
Πρέπει να στηριχθεί, να διευρυνθεί και να ενισχυθεί κάθε υπαρκτή πρωτοβουλία με αυτό το χαρακτήρα. Στόχος μας πρέπει να΄ναι να εμπλέκονται όσο το δυνατόν περισσότεροι εργαζόμενοι στην υπόθεση.
Να οργανωθούν και να αξιοποιηθούν όλες οι μορφές προπαγάνδας και δράσης: εκδηλώσεις, μαζικές παρεμβάσεις, συλλαλητήρια, παραστάσεις διαμαρτυρίας, στάσεις εργασίας, απεργίες. Σε αυτήν την κατεύθυνση οφείλουν να κινηθούν όλοι.
Β. Στις γειτονιές ζουν οι εργαζόμενοι, αυτοί που στενάζουν από το βάρος της αντεργατικής επίθεσης του συστήματος. Σε κάθε περιοχή υπάρχει κόσμος που με κάθε ευκαιρία κινητοποιείται για διάφορα ζητήματα αναζητώντας δρόμους να εκφράσει την αγανάκτησή του από τη συσσωρευμένη πίεση των προβλημάτων που δεν τον αφήνουν να ησυχάσει, είτε στη δουλειά, είτε στο σπίτι του.
Σε πολλές περιοχές δραστηριοποιείται ένα αριστερό και ριζοσπαστικό δυναμικό. Είναι ώριμο σε αυτή τη φάση να επανεξεταστεί η δράση αυτού του δυναμικού. Να συνεργαστεί και να ενισχύσει, χωρίς εκλογικές περιχαρακώσεις, τον αγώνα για την ανατροπή του προγράμματος σταθερότητας.
Να δημιουργηθούν τώρα Επιτροπές Αγώνα για να διευρυνθούν οι αντιστάσεις. Ανοιχτά, δημοκρατικά, χωρίς εκ των προτέρων αποκλεισμούς, με πρωτοβουλία του ίδιου του κόσμου, με συσπείρωση και ενότητα όσων θέλουν να κινηθούν στην κατεύθυνση της πάλης. Να οργανώνονται κινηματικές τοπικές δράσεις, που να θέτουν το ζήτημα της ανατροπής του προγράμματος, με εκδηλώσεις, παρεμβάσεις, τοπικά συλλαλητήρια, και με λογική συσπείρωσης ευρύτερου κόσμου στον αγώνα.
Γ. Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να ενταχθεί οργανικά στο κίνημα για την ανατροπή του προγράμματος σταθερότητας. Η πραγματικότητα που επιφυλάσσει το σύστημα για τη νεολαία είναι εφιάλτης και η νεολαία έχει ανάγκη, καθήκον και υποχρέωση να μπει μπροστά στον αγώνα.
Είναι άμεσης προτεραιότητας να παρθούν πρωτοβουλίες πολιτικής συνεννόησης και να διαμορφωθούν κοινά πλαίσια αγώνα. Να επιδιωχθεί με κάθε πρόσφορο τρόπο η διενέργεια Γενικών Συνελεύσεων για να παρθούν αποφάσεις αγώνα. Να επιδιώκονται συντονισμένες δράσεις για κοινές πορείες, συμμετοχή στα απεργιακά συλλαλητήρια, καταλήψεις, κλπ. Οι σχολές πρέπει να γίνουν κέντρα αγώνα που θα συνδέουν το φοιτητικό με το εργατικό λαϊκό κίνημα.
Δ. Σε μια πορεία να εξετάσουμε τον ευρύτερο συντονισμό των πρωτοβουλιών. Να εξετάσουμε τη δυνατότητα να προχωρήσουμε σε μια πλατιά, ανοικτή, δημοκρατική συνέλευση οργανώσεων, σωματείων, συνδικαλιστικών σχημάτων, κινήσεων γειτονιάς, αγωνιστών για να συζητηθεί και εκτιμηθεί η κατάσταση στα μέτωπα πάλης. Οσο ενισχύεται ο συντονισμός στους χώρους εργασίας, στις σχολές, στις γειτονιές θα μπαίνουν οι βάσεις για την δημιουργία ενός πολιτικού συντονιστικού κέντρου αγώνα που με τόλμη θα ενισχύει πολιτικά και θα στηρίζει με κάθε τρόπο και μέσο κοινές, ενωτικές, ανοικτές πρωτοβουλίες, κινήσεις και μέτωπα δράσης στα κινήματα των εργαζόμενων, των ανέργων, της γειτονιάς, της νεολαίας.

Μήνυμα που λάβαμε από το blog: Αντίσταση στις γειτονιές (antigeitonies@yahoo.gr)